İngilizce Hikayeler Serisi (Yanlış EV)

Yayınlanma 7. Sınıf İngilizce Performans ve Proje Ödevleri

The Wrong House
James N. Young
The night was dark. And the house was dark. Dark-and silent. The two men ran toward it quietly. They slipped quickly through the dark bushes, which surrounded the house. They reached the porch, ran quickly up the steps, kneeled-down, breathing heavily, in the dark shadows. They waited-listening whisper: ”we can’t stay here….Take this suitcase….Let me try those keys. We’ve got to get in!”
Ten-twenty –thirty seconds. With one of the keys the one man opened the door. Silently, the two men entered the house, closed the door behind them, locked it.
Whispering, they discussed the situation. They wondered if they had awakened anyone in he house.
“Let’s have a look at this place.” “Careful ,Hasty!” “Oh, there is not anybody awake!” And the soft rays of a flashlight swept the room.
It was a large room. A living room. Rugs, carefully rolled, lay piled on one side. The furniture –chairs, tables, couches-was covered by sheets. Dust lay like a light snow over everything.
The man who held the flashlight spoke first. ”Well, Blackie,” he said, “We’re in luck. Looks as if the family’s away.”
“Yeah, Gone for the summer, I guess. We better make sure, though. Huh.”
Together they searched the house. They went on tiptoe through every room. There could be no doubt about it. The family was away. Had been away for weeks.
Yes, Hasty Hogan and Blackie Burns were in luck. Only once in the past ten days had their luck failed them. It had been with them when they made their big robbery-their truly magnificent robbery-on the Coast.
It had been with them during their thousand-mile trip eastward, by automobile. It had been with them every moment-but one.

That moment had come just one hour before. It came when Blackie, driving the car, ran over a policeman. And Blackie, thinking of the suitcase at Hasty’s feet, had driven away. Swiftly.
There had been a chase, of course. A wild crazy chase. And when a bullet had punctured the gasoline tank, they had had to abandon the car. But luck or no luck, here they were. Alone, and without a car, in a completely strange town. In the suitcase, neat little package on neat little package, lay nearly three hundred thousand dollars!
“Listen,” said Mr. Hogan. “We have to get a car. Quick, too. And we can not steal one- and use it. It’s too dangerous. We have to buy one. That means that we have to wait until the stores open. That will be about eight o’clock in this town.”
“But what are we going to do with that?” And Mr. Burns pointed to the suitcase.
“Hide it right here. Sure! Why not? It’s much safer here than with us- until we get a car.”
And so they hid the suitcase. They carried it down to the cellar. Buried it deep in some coal, which lay in a corner of the cellar. After this, just before dawn, they slipped out.
“Say, Blackie,” Mr. Hogan remarked as they walked down the street, “The name of the gentleman we are visiting is Mr. Samuel W. Rogers.”
“How do you know?”
“Saw with on some of them books. He’s surely got a wonderful library, hasn’t he?”
The automobile salesrooms opened at 8 o’clock, as Mr. Hogan had supposed.
Shortly before nine , Mr. Hogan and Mr. Burns had a car. A very nice little car. Very quiet. Very inconspicuous. And very speedy. The dealer lent them his license plates and away they rode.
Three blocks from the house, they stopped. Mr. Hogan got out. Walked toward the house. He had just to go around to the rear, he thought, and slip in..
Fifty yards from the house he stopped. Stared, swore softly. The front door was open. The window shades were up. The family had returned!

Well, what bad luck. And what could they do? Break into the cellar that night, and pick up the suitcase? No-too dangerous. Mr. Hogan would have to think of something.
“Leave it to me, kid “ He told Mr. Burns. “You drive the car. I’ll do the special brainwork. Let’s find a telephone. Quick.”
Directory. Yes , there it was- Samuel W. Rogers, Plain view 6329. A moment later he was talking to the surprised Mr. Rogers.
“Hello,” he began, “ Is this Mr. Rogers – Mr. Samuel Rogers?”
“Yes, this is Mr. Rogers.”
Mr. Hogan cleared his throat. “Mr. Rogers, “ he said—and his tone was sharp , official ,impressive—“this is Headquarters , Police Headquarters , talking. I am Simpson. Sergeant Simpson, of the detective division—“
“Yes , yes “ came over the wire.
“The Chief –the Chief of Police , you know,”—here Mr. Hogan lowered his voice a little—“has ordered me to get in touch with you. He’s sending me out with one of our men to see you.”
“ Am I in trouble of some kind ?” asked Mr. Rogers.
“No, no, no. Nothing like that. But I have something of great importance to talk to you about.”
“Very well,” came the voice of Mr. Rogers. ”I’ll wait for you.”
“And, Mr. Rogers” Mr. Hogan cautioned, “ please keep quiet about this. Don’t say anything to anybody. You’ll understand why when I see you.”
On the way back to the house, Mr. Hogan explained his idea to Mr. Burns. Within ten minutes “Sergeant Simpson” and “Detective Johnson” were conversing with the surprised Mr. Rogers. Mr. Rogers was a small man . Rather insignificant. He had pale blue eyes. Not much of a chin. A funny little face. He was nervous—a badly frightened man.
Mr. Hogan told the whole story. Somewhat changed. Very much changed. And Mr. Rogers was surprised ,but delighted. He accompanied Mr. Hogan to the cellar. And together they dug up to the suitcase. Took it to the living room, opened it, so that it had
not been touched-that it really did hold a small fortune. Bills, bills, bills!
Mr. Hogan closed the suitcase.
“And now, Mr. Rogers,” he announced, in this best official manner, “Johnson and I must run along. The chief wants a report – quick. We have to catch the rest of the robbers. I’ll keep in touch with you.”
He picked up the suitcase and rose. Mr. Burns also rose. Mr. Rogers also rose. The trio walked to the door. Mr. Rogers opened in. “Come in boys,” he said pleasantly. And in walked three men. Large men. Strong men. Men in police uniform who without fear, stared at Mr. Hasty Hogan and Mr. Blackie Burns.
“What does this mean Mr. Rogers?” asked Mr. Hogan.
“It’s quiet simple,” said Mr. Rogers. “It just happens that I am the Chief of Police!”



Türkçesi



Yanlis Ev
James N. Young

Gece karanlikti. Ve ev karanlikti. Karanlik ve sessiz. iki adam sessizce ona dogru kostular. Evi çevreleyen karanlik çaliliklarin arasindan hizla geçtiler. Verandaya ulasip, süratle merdivenleri çiktilar ve karanlik gölgede derin derin nefes alarak diz üstü çöktüler. Etrafi dinleyerek beklediler. “Burada , disarida bekleyemeyiz…çantayi al… su anahtarlari bir deneyelim….içeri girmeliyiz” diye fisildastilar.
“on-yirmi-otuz saniye. Adamlardan biri anahtarlardan biriyle kapiyi açti. Sessizce iki adam eve girdi, arkalarindan kapiyi kapattilar, ve kilitlediler..
Fisisldasarak durumu degerlendirdiler. Evden herhangi birini uyandirip uyandirmadiklarini merak ettiler.
“Şuraya bir göz atalim!” “ Dikkatli ol, Hasty !” “Oh, uyanik kimse yok!”. Ve hafif fener isigi odayi taradi.
Büyük bir odaydi. Oturma odasi. Dikkatle rulo yapilan halilar bir kenara yigilmisti. Sandalyeler , masalar, kanepeler gibi mobilyalar bezlerle örtülmüstü. Toz ince bir kar gibi herseyin üzerindeydi.
Feneri tutan adam ilk olarak konustu. “Evet Blackie, sansliyiz. Aile tatile çikmis gibi görünüyor.”dedi.
“Evet tahminimce yaz tatiline gitmisler, yine de emin olsak iyi olur, degil mi?”
Beraber evi arastirdilar. Bütün odalari ayaklarinin ucuna basarak aradilar. Hiç süpheleri kalmamisti. Aile gitmisti. Haftalardir uzaktaydilar.
Evet, Hasty Hogan ve Blackie Burns sansliydilar. Geçen on gün içinde sadece bir keresinde sanslari yaver gitmedi. Sahildeki büyük soygunlarinda -ki gerçekten muhtesem bir soygundu-, sanslari yaver gitmisti.
Bu sanslari doguya dogru otomobille yaptiklari bin millik yolculuklari boyunca hep onlarla beraberdi. Bu sans, sadece bir kez hariç her an için onlarla beraberdi.

O an bir saat önce oldu. Blackie arabayi kullanirken bir polisi ezmisti. Ve Blackie arabayi kullanirken Hasty’nin ayaginin yanindaki çantayi düsünürek hizla oradan uzaklasti.
Elbette bir kovalamaca olmustu. Vahsi ve çilginca bir takip. Ve bir kursun benzin deposunu delince arabayi terketmek zorunda kalmislardi. Fakat sans veya sanssizlik iste buradaydilar. Yalniz, arabasiz ve tümüyle yabanci bir kasabada.
Çantanin içinde üst üste düzenli konmus deste deste yaklasik üç yüz bin dolar yatiyordu.
“Dinle” dedi Hogan “ bir araba bulmak zorundayiz. Hem de çabuk. Ve bir araba çalip onu kullanamayiz. Bu çok tehlikeli olur. Bir tane satin almak zorundayiz. Bu da demek ki sabah dükkanlar açilincaya kadar beklemek zorundayiz. Bu kasabada dükkanlarin açilmasi saat sekiz gibi olur.”
“Fakat bununla ne yapacagiz” ve Burns çantayi gösterdi..
“Onu tam buraya sakla. Kesinlikle! Neden olmasin? Biz bir araba buluncaya kadar bizimle olmasindansa burada olmasi daha güvenli.”
Ve böylece çantayi sakladilar. Onu asagi bodruma tasidilar. Bodrumun bir kösesine istiflenmis bir miktar kömürün içine iyice gömdüler. Bundan sonra, safaktan az evvel, disari çiktilar.
Hogan caddeden asagi dogru yürürlerken “Baksana Blackie” “ziyaret edecegimiz beyefendinin ismi Samuel W. Rogers” diye dikkatini çekti.
“Nasil bildin?”
“Kitaplarinin bazilarinin üzerinde gördüm. Cidden mükemmel bir kütüphanesi var; öyle degil mi?”
Hogan’in tahmin ettigi gibi otomobil satis yeri saat sekiz de açildi.
Saat dokuzdan az evvel Hogan ve Burns bir araba satin aldilar. Çok hos, küçük bir araba. Çok sessiz , göze batmayan. Ve çok da hizli. Satici onlara kendi arabasinin plakasini ödünç verdi ve onlar sürüp uzaklastilar.
Evden üç blok ötede durdular. Hogan disari çikti ve eve dogru yürüdü. Sadece evin arkasina geçip, içeri girmeyi düsündü.
Evden elli yard ötede durdu . Dikkatlice bakti, sessizce küfretti. Ön kapi açikti ve pencere kepenkleri açilmisti. Aile geri dönmüstü.

Ne kötü sans ama. Peki simdi ne yapabilirlerdi. Bodruma bu gece kapisini kirarak girmek ve çantayi almak mi? Hayir -çok tehlikeli. Hogan bir seyler düsünmek zorundaydi.
Burns’e “Bana birak, opglum” dedi “sen arabayi sür.Ben özel beyin isini yapayim. Bir telefon bulalim. Çabuk!”
Bir telefon rehberi. iste burda. Samuel W. Rogers, Plain View mahallesi no:6329. Bir süre sonra saskin Bay Rogers’la konusuyordu..
“Merhaba” diye basladi “Bay Rogers’la mi? bay Samuel Rogers mi ?”
“Evet, ben Samuel Rogers.”
Hogan bogazini temizledi ve kesin, resmi, etkileyici bir ses tonuyla “Sayin Rogers” dedi. “Burasi karakol, polis karakolu konusuyor. Ben Simpson. Dedektif bölümünden Çavus Simpson.”
Telefondan “Evet, evet” diye ses geldi..
“Şef, polis sefi bilirsiniz” dedi ve bu arada sesini biraz düsürerek “sizinle görüsmemi emretti. Beni bir adamimizla sizi görmeye gönderiyor.”
“Bir tür belanin içinde miyim?” diye sordu Sayin Rogers.
“Hayir , hayir , hayir. Öyle birsey degil. Fakat sizinle hakkinda görüsmem gereken çok önemli bir konu var.”
“Çok iyi” diye geldi Sayin Rogers’in sesi “sizi bekleyecegim.”
“Ve Bay Rogers” diye Hogan devam etti “Lütfen bu aramizda kalsin. Kimseye birsey söylemeyin, sizinle görüstügümüzde nedenini anlayacaksiniz.” dedi.
Eve giderken, Hogan Burns’e kendi fikrini açikladi. On dakika içinde Çavus Simpson ve Dedektif Johnson saskin Bay Rogers’la konusuyorlardi. Rogers ufak yapili bir adamdi. oldukça önemsiz biri. Mat mavi gözleri, büyük olmayan bir çene . Sevecen bir surati vardi. Gergindi- Belli ki kötü bir sekilde korkmustu.
Bay Hogan bütün hikayeyi anlatti. Biraz degisik, hatta bayagi degismis olarak. Ve Rogers sasirdi ama hosuna da gitti. Hogan’a bodruma kadar eslik etti. Ve beraberce çantayi çikardilar. Çantayi oturma odasina tasidilar, çantayi açtilar ve içinde gerçekten küçük bir servet tasiyan çantaya hiç dokunulmamis oldugunu gördüler. Paralar, paralar, paralar!
Hogan çantayi kapatti.
En ciddi tavriyla “Ve simdi Rogers, Johnson’la ben gitmeliyiz. Şef bizden hemen bir rapor istiyor. Hirsizlarin geriye kalanlarini da yakalamak zorundayiz. Sizinle irtibatta olacagim.”dedi.
Hogan çantayi aldi ve ayaga kalkti. Burns de ayaga kalkti. Rogers da ayaga kalkti. Üçlü kapiya dogru yürüdü. Rogers kapiyi açti. Memnuniyetle “Buyrun beyler !” dedi. Ve içeri üç adam girdi. iri yapili, güçlü adamlar. Polis üniformali adamlar korkusuzca Hasty Hogan ve Blackie Burns’e dik dik baktilar.
Hogan “Bu ne demek oluyor, Sayin Rogers?” diye sordu
“Oldukça basit” dedi Rogers. “Şöyleki ben buranin polis sefiyim !”

Benzer İçerikler