İngilizce Hikayeler Serisi (Büyük Fırsat)

Yayınlanma 7. Sınıf İngilizce Performans ve Proje Ödevleri

The Big Chance

Frederick Lang

He wasn’t the kind to pick a secretary by the color of her hair. Not Bill Hargrave. Both Paula and Nancy had been smart enough to know that. And for some time everyone in the office had known that one of them, Paula or Nancy, was going to get the job. In fact, the decision would probably be made this afternoon. Hargrave was leaving town and wanted to settle the matter before he left.
The two girls could see him from their desks outside his office. Maybe it was only some correspondence that he was looking at with cool, keen eyes. But for a moment his finger seemed to pause above those two efficient little pushbuttons. If he pressed the left one, it would be Paula’s pulse which would begin to beat faster.
Paula couldn’t keep her eyes off that light on her desk. She kept making mistakes in her typing and nervously taking the sheets of paper out in order to start all over again.
She leaned across her typewriter and said to Nancy, “The boss is all dressed up today. He must be going on a special trip.”
She was just talking to relieve her nervousness. Nancy took her time about answering. She wasn’t used to having Paula talk to her in such an intimate tone. Not since they’d learned a month ago that they were both in line for a promotion, for the important job as Bill Hargrave’s secretary.
“He does look nice.”
Hargrave was young and outside of office hours he was said to be human. But that wasn’t why he’d gotten to be one of the important officials of the company until they saw him one day in one of the top executive positions.
The two girls saw him get up from his desk and walk to the doorway of his office. He stood there with one hand in a pocket of his blue flannel suit. There was a small white flower in his buttonhole and the usual keen, unrevealing smile on his face.
“Did you send for the tickets?” he asked Nancy.
“I got the tickets all right,” she answered, “but…and she tried to smile in the same hard way the boss did. She looked about as hardboiled as a white kitten. “But there just aren’t any staterooms to be had,” she told him. “Not for love or money.”
The boss was certainly disappointed. Anybody could see that.
“Suppose I try it?” Paula suggested quickly.
And for the next ten minutes, half the office employees could hear Paula telling the ticket agent exactly what she thought of him.
“Listen,” she said, “I don’t care whose reservations you have to cancel…”
Well, the job was worth going after. There was the salary, for one thing. And there was the prestige. The boss’s secretary knew a great deal about the business. And there were the interesting people she got to talk to. The important people. And the boxes of perfume, flowers, and candy they often left on her desk.
And there was Bill Hargrave for a boss. Young and clever and attractive. That was a factor, too. Because in the advertising business you called the boss “Bill,” and he called his secretary “Nancy” or “Paula” and took her to dinner on the company expense account.
It was all strictly business, but it seemed intimate and informal.
Both Paula and Nancy knew about those dinners. Bill had tried to be fair. He would ask Paula to stay one night, and it would be Nancy’s turn the next night.
But Paula had been smart. She had soon learned how impersonal Bill Hargrave could be, even at those intimate dinners. About as personal as one of those advertisements that says, “This means you.” And she saw how much harder to please he was during the overtime hours- more irritable, more inclined to be critical in his manner.
So when Nancy had said, “I don’t mind staying nights, really. I know Paula usually has a date. She’s popular with the men…” well, Paula had been glad to let it go at that. She’d been quick enough to see that neither of them was going to get the job simply on a basis of physical attractiveness, and she was right.
Paula didn’t need any lessons when it came to office politics. She was the one who was always busy when someone of little importance in the office wanted his material typed. “Sorry, but it’s impossible, Jack. Why not ask Nancy?”
And they did ask Nancy. It left Paula free to do Bill Hargrave’s work in a hurry. She was never too busy for Mr. Bill’s work.
When Hargrave finally pressed one of those buttons it was at Paula’s desk that the light went on. She started to make a grab for her notebook, but she quickly took out her mirror first. Then she grabbed up her notebook and an envelope that was on her desk.
As for Nancy, what else could she do but sit there with her pretty blonde head bent over her typewriter? Nancy was a natural blonde, and that seemed the best way to describe her.
She just didn’t seem to know any tricks such as Paula did for making herself more popular with the boss.
The moment Paula got inside Hargrave’s office he asked about that stateroom.
“Any luck, Paula?”
Paula wasn’t dumb. It was the little things that would count with Mr. Bill. Orchestra seats at the theater when an important client was in the town and the show was sold out. Or a stateroom when there were “no staterooms to be had for love or money.”
She handed him the envelope. It contained the two sets of tickets. “That’s your stateroom number on the outside,” she said in a businesslike way.
She had on a blue flannel suit something like Bill’s, and it was clear he thought she looked pretty smart in it.
“Don’t forget the time,” she added, “eight-fifteen.”
Hargrave smiled. “So there were no staterooms for love or money, eh?”
He looked again at the number of his stateroom and he put the envelope carefully in his inside pocket.
Then he told her. She was going to have a new job. He mentioned the salary, too. He didn’t neglect to mention the salary.
She took it just right- in a very businesslike manner. Just enough of gratitude.
And then, the old sportsmanship. How sorry she felt about Nancy. She didn’t look sorry
And neither did Bill. He told her it was okay, that she shouldn’t worry about Nancy, that Nancy wasn’t made for the job anyway, and that besides, he and Nancy were leaving on their honeymoon tonight. Tonight at eight-fifteen.



Türkçesi



Büyük Firsat

Frederick Lang
O bir sekreteri saçinin rengine bakarak seçecek tipte biri degildi. En azindan Bill Hargrave böyle degildi. Hem Paula, hem de Nancy bunu bilecek kadar zekiydiler. Ve bir süredir de bürodaki herkesin bildigi gibi içlerinden biri, Paula veya Nancy, isi alacakti. Aslinda, karar muhtemelen bu ögleden sonra verilecekti. Hargrave kasabadan ayriliyordu ve gitmeden önce meseleyi halletmek istiyordu.
Kizlarin ikisi de, çalisma odasinin disindaki masalarindan onu görebiliyorlardi. Belki de patronlarinin sakin, keskin gözlerle baktigi sadece bir mektuptu. Ama bir an için parmagi, o iki küçük islek çagri dügmesinin üzerinde durur gibi oldu. Eger soldakine basarsa, daha hizli atmaya baslayacak olan nabiz Paula’ninki olacakti.
Paula gözlerini masasinin üzerindeki isiktan ayiramiyordu. Daktiloda hata yapmaya ve herseye bastan baslamak için gergin bir sekilde kagitlari çikarmaya devam etti.
Daktilosunun üzerinden egildi ve Nancy’ye, “Patron bugün bastan asagiya iyi giyinmis. Özel bir geziye gidiyor olmali” dedi.
Sadece gerginligini yatistirmak için konusuyordu. Nancy cevap vermekte acele etmedi. Paula’nin, kendisiyle böyle samimi bir ses tonuyla konusmasina aliskin degildi. Özellikle de, bir ay önce her ikisinin de Bill Hargrave’in sekreterligi gibi önemli bir ise terfi etmek için aday olduklarini ögrenmis olmalarindan beridir.
“Hos görünüyor.”
Hargrave gençti ve mesai saatlerinin disinda insancil oldugu söylenirdi. Ama onu, bir gün sirketin üst yönetici mevkilerinde birinde görene kadar sirkette önemli biri olmasi gerektiginin sebebi bu degildi.
Kizlarin ikisi de onun masasindan kalktigini ve çalisma odasinin girisine dogru ilerledigini gördü. Orada, bir elini mavi kadife takim elbisesinin ceplerinden birine sokmus olarak ayakta durdu. Ceketinin yakalarindan birinde küçük, beyaz bir çiçek ve yüzünde her zamanki zeki, kendini açiga vurmaz gülümsemesi vardi.
“Biletleri istettiniz mi? diye sordu Nancy’ye.
“Biletleri hallettim,” diye yanitladi Nancy, “ama… ve patron gibi ayni ciddi ifadeyle gülümsemeye çalisti. Beyaz bir kedi yavrusu kadar çaresiz göründü o an. “Ama ayirtabilecegimiz hiç özel kompartman kalmamis,” diye açikladi ona. “Mümkünati yok.”
Patron kesinlikle hayal kirikligina ugramisti. Bunu herkes farkedebilirdi.
“Bir de ben deneyim mi?” diye çabucak bir teklifte bulundu Paula.
Ve sonraki on dakika boyunca ofis çalisanlarinin yarisi, Paula’nin bilet satis görevlisine kendisi hakkinda ne düsündügünü söylemesini duyoyorlardi.
“Dinleyin,” diyordu, “Kimin rezervasyonlarini iptal etmek zorunda kaldiginiz hiç umurumda degil…”
Eee, is pesinden kosmaya degerdi. Bir kere, maasi iyiydi. Ve sayginligi vardi. Patronun sekreteri, isler hakkinda oldukça fazla bilgiye sahip olurdu. Ve konusmak durumunda kaldigi ilginç
insanlar vardi. Önemli kisiler. Ve bu kisilerin sik sik masasinin üstüne biraktigi kutular dolusu parfüm, çiçek ve sekerler.
Ve Bill Hargrave vardi patron olarak. Genç ve zeki ve çekici. Bu da bir etkendi. Çünkü, reklamcilik isinde patronuna “Bill” diye seslenirdin, ve o da sekreterine “Nancy” veya “Paula” derdi ve onu sirket giderleri hesabindan ödenen aksam yemeklerine ***ürürdü.
Bu mutlak suretle, tamamen isin bir parçasiydi, ancak biraz samimi ve gayri resmi görünürdü.
Hem Paula, hem de Nancy bu aksam yemeklerini iyi biliyorlardi. Bill adil olmaya çalismisti. Bir aksam Paula’dan kalmasini rica ederdi, ve sonraki aksam yemek sirasi Nancy’ye gelirdi.
Ama Paula akilli hareket etmisti. Bill Hargrave’in o samimi aksam yemeklerinde bile ne kadar mesafeli olabildigini hemen ögrenmisti. Şu içlerinden birinde asagi yukari “Bu sen demeksin” diyen reklam kadar mesafeliydi. Ve onu fazla mesai sirasinda memnun etmenin nasil daha da zor oldugunu gördü_ daha asabi, hareketlerinde elestirici olmaya daha fazla egilimli.
Ve tabii Nancy “Aksamlari ben kalabilirim, gerçekten. Paula’nin genellikle bir randevusu oldugunu biliyorum. Erkekler arasinda oldukça meshur…” dediginde, Paula olayin böyle gelismesine izin vermekten hosnut olmustu. Paula, ikisinin de bu isi sadece fiziksel çekicilikleri ile elde edemeyeceklerini görmekte gecikmemisti, ve hakliydi.
is, büro politikalarina geldiginde, Paula’nin hiç bir derse ihtiyaci yoktu. Büroda fazla önemli olmayan biri notlarini daktilo ettirmek istediginde her zaman mesgul olan hep oydu. “Üzgünüm, ama imkansiz Jack. Neden Nancy’den istemiyorsun?”
Ve onlar da Nancy’ye rica ederlerdi. Bu Paula’ya, Bill Hargrave’in islerini daha acele yapma özgürlügünü getirdi. O, Bay Bill’in isleri için asla çok mesgul degildi.
Hargrave en sonunda su dügmelerden birine bastiginda, isigi yanan Paula’nin masasiydi. Not defterini kapmak için hareketlendi, ama daha önce çabucak aynasini çikardi. Sonra defterini ve masasinin üzerindeki bir zarfi aldi hemen.
Nancy’ye gelince, sapsari kafasi daktilosunun üzerine bükülmüs bir sekilde orada öylece oturmaktan baska ne gelirdi elinden? Nancy dogal bir sarisindi, ve bu onu tanimlayabilecek en iyi ifadeydi.
Sadece, Paula’nin kendini patrona daha da yakinlastirmak için basvurdugu hilelerin hiç birini biliyor gibi görünmüyordu.
Paula patronun çalisma odasina girdigi anda, Hargrave su kompartman konusunu açti.
“Hiç sansimiz var mi, Paula?”
Paula aptal degildi. Mr. Bill için önemli olan Ufak ayrintilardi. Önemli bir müsteri kasabadayken, tüm biletlerin satildigi bir tiyatro salonunda orkestra gösterisi için yer bulabilmek gibi. Veya “ayarlanmasinin mümkün olmadigi” bir zamanda bir kompartman.
Ona zarfi uzatti. içinde iki kisilik bilet vardi. “Bu salonun kenarindaki kompartmaninizin numarasi,” dedi ciddi bir ifadeyle.
Üzerine Bill’inkine benzer mavi kadife bir takim elbise giymisti, ve bu elbise içinde patronun onun çok güzel göründügünü düsündügü asikardi.
“Saatini unutmayin” diye ekledi, “sekiz-onbes.”
Hargrave gülümsedi. “Güya kompartman ayarlamak mümkün degildi, ha?”
Kompartmaninin numarasina tekrar bakti ve zarfi dikkatli bir sekilde iç cebine koydu.
Sonra ona söyledi. Yeni isi o alacakti. Maastan da bahsetti. Maastan bahsetmeyi ihmal etmedi.
Paula bunu tam anlamiyla uygun bir sekilde-çok ciddi bir tavirla- kabul etti. Sadece yetecek kadar bir minnettarlikla
Ve sonra, su eski sportmenlik. Nancy için ne kadar da üzülüyordu. Aslinda pek de üzgün görünmüyordu.
Ve Bill de üzgün görünmüyordu. Ona her seyin yolunda oldugunu, Nancy için endiselenmemesi gerektigini, nihayetinde Nancy’nin bu ise uygun olmadigini, ve bunun yanisira, o ve Nancy’nin bu aksam balayina çikacaklarini söyledi. Bu aksam, saat sekiz-onbesteki trenle.

Benzer İçerikler