İngilizce Hikayeler Serisi (John Rossiter’in Karisi)

Yayınlanma 7. Sınıf İngilizce Performans ve Proje Ödevleri

John Rossiter’s Wife
Charles G. Norris
The most fascinating place in the United States is Palm Beach and the most interesting spot in Palm Beach is “Whitney’s.” The name isn’t Whitney’s at all, but anyone who has ever been to Palm Beach will know the establishment to which I refer.
Whitney’s is a restaurant and a gambling place, and sooner or later everybody who comes to Palm Beach visits Whitney’s.
There is no restaurant or hotel in France, Italy, Germany, or Spain whose food can compare with Whitney’s. At Whitney’s there are no menus; you order what you wish from an endless variety of special foods, anything from duck soup to bird’s tongues – and the surprising fact is that you get what you order. But on your first visit to Whitney’s you often pay little attention to what you eat, for very soon, as the room commences to fill, you can hardly believe your eyes. At every table you soon recognize someone who is either famous or notorious.
After lunch this brilliantly dressed group of persons goes down to the gambling room. By two o’clock this room is well filled, by three it is crowded, and it remains so until early hours of the morning. It’s far more interesting and better conducted than Monte Carlo. I was deeply impressed, and soon I welcomed an opportunity to meet Mr. Whitney himself.
We found him in a small, businesslike office hardly large enough to hold the big old-fashioned roll-top desk and a chair or two. Perhaps there was a safe; I can’t remember. The office was protected by some iron bars, and there was a uniformed attendant at the door who admitted us after Mr. Whitney had given the word he would see us.
I found him a man square of jaw, cold of eye, his face rather unexpressive – much what I expected.
He runs his gambling place as a business – and it is a matter of pride with him that it is conducted in an efficient, businesslike way. It is said that his profits are two million dollars a season, and I doubt this just as one doubts the salaries of motion picture stars.
However the man had a strong personality. He interested me. I liked him. I wanted to talk to him, but it was difficult. He was not a very communicative person. Soon I asked him how much he lost a season in the way of bad checks and bad debts. He said approximately two hundred thousand dollars, which he didn’t seem to consider heavy. As he spoke of this a light came into his eyes, and a faint smile appeared on his lips.
“I had a rather interesting experience the other day,” he said. “I was sitting in my office one morning when word was brought to me that a lady wanted to see me; ‘Mrs. John Rossiter,’ the man told me. I knew who John Rossiter was, so I told him to show her in.
“Before she said a word she began to cry, not bitterly; but tears came into her eyes and began to run down her cheeks, and she kept wiping them away with her handkerchief, trying all the time to control herself. I don’t like that sort of thing, you know, and I usually avoid it, but this rather impressed me. I felt sorry for her before she opened her mouth.
“Her husband had been gambling, she told me, and on Wednesday – the day before – had lost thirty thousand dollars. I’ve been acquainted with John Rossiter off and on for five or six years. Every year he has been coming down here, and I’ve known him well enough to say ‘Hello,’ but not much more intimately than that. At any rate, I’ve always had a good feeling about Rossiter. He was a clean-cut man, a good sport, well liked, belonged to a club, and was rather popular everywhere. I had seen him year after year here, but I hadn’t an idea of how he played or what he won or lost.
He had an account with me and always paid very promptly at the end of the month if there was any paying to be done.
“Mrs. Rossiter explained that the great problem of her life had been her husband’s gambling. She had begged him to keep away from the stock market and from cards, and he’d promise her that he’d stop, but then he’d slip and get caught again. The thirty thousand dollars he had lost on Wednesday about cleaned him and his wife out. It meant – oh, I’ve forgotten what she told me exactly: selling the home – it was mortgaged already, she said, taking the two girls out of the school, herself perhaps having to find a position. It was a long story, I don’t remember the details, but I confess that I felt very sorry for her. Taking those two girls out of school was what I believe impressed me, I don’t know why exactly. Well, at any rate, I told her that I didn’t like the idea of anybody coming here and losing everything. Sentiment, if you like, but it’s good business at the same time. It doesn’t help an establishment like this to get a reputation that people can loose everything they have here. The result of it all was that I agreed to give her back the money which her husband had lost, but on one condition, and I made that point very clear: John Rossiter was never to enter my place again. I don’t like that kind of a loser around here. If he hasn’t got the money, he shouldn’t play. She promised me with the tears running down her cheeks, and I gave her the money, and she made me feel like a damn fool by kissing both my hands and asking God to bless me – all that foolishness that a grateful woman feels she has to do when you do her a favor.
“I didn’t think anything more about the affair until the very next afternoon when it was clearly brought back to my mind. My floor manager came to me ant told me that John Rossiter has just come in, and had gone to the gambling room, and was playing at one of the tables. As a rule, I never mix in with what happens outside, but this made me pretty mad, so I walked out there myself.”

“I went straight up to him and said: ‘May I speak to you a minute?’ And when we were off in a corner away from the crowd, I asked him what he meant by coming into my place .”
“’I want to know what this means,’ I demanded. ‘Your wife came to see me yesterday morning and told me about your troubles and about your losing thirty thousand dollars here on Wednesday, and I gave her back the money you’d lost on one condition and that was that you were never to enter my door again. Now, what do you mean by coming here?’”
Rossiter looked at me for a moment. Then he said:
“Why Mr. Whitney, there must be some mistake. I’m not married!”

Türkçesi



John Rossiter’in Karisi
Charles G. Norris

Amerika Birlesik Devletleri’nin en büyüleyici yeri Palm Sahili, Palm Sahili’nin en iliginç kösesi de Whitney’in Yeri’dir. Gerçekteki ismi elbetteki bu degil ama, Palm Sahili’ne gelen herkes kastettigim bu yeri bilir.
Whitney’in Yeri bir restoran, ayni zamanda da bir kumar merkezidir. Palm Sahili’ne gelen herkes er ya da geç burayi mutlaka ziyaret eder.
Fransa, italya, Almanya ve ispanya’daki hiç bir otel veya restoranin yaptigi yemekler Whitney’in Yeri’ndekilerle boy ölçüsemez. Whitney’in Yeri’nde menü yoktur, siz sadece ördek çorbasindan kus diline kadar her ne istiyorsaniz siparisini veriyorsunuz ve siparisiniz kisa sürede yerine getiriliyor. Ama Whitney’in Yeri’ni ilk ziyaretinizde ne ne yediginize fazla önem vermezsiniz. Çünkü restoran dolmaya baslayinca gözlerinize inanamazsiniz. Her masada ya bir ünlü ya da kötü söhretli birini görebilirsiniz.
Ögle yemeginden sonra bu sik giyimli insanlar asagi kata kumar odasina inerler. Saat iki gibi oda epeyce dolu bir hal alir. Saat üçte iyice kalabaliklasir ve sabaha kadar bu kalabalik hiç eksilmez. Monte Carlo’ya göre daha ilgi çekici ve daha iyi yönetilen bir yerdir. Ben de bu özelliklerinden çok etkilendim ve çok geçmeden restoran sahibi Bay Whitney ile bizzat tanisma firsati da buldum.
Bay Whitney’i içine büyük bir antika yazi masasi ve bir veya iki sandalye alabilecek genislikteki küçük bir ofiste bulduk. Odada tam olarak hatirlayamiyorum ama muhtemelen bir de çelik kasa vardi. Oda demir çubuklarla korunuyordu ve kapida, Bay Whitney’in görüsmeyi kabul etmesi üzerine bizi içeri davet eden üniformali bir görevli vardi.
Bay Whitney umdugum gibi birisiydi. Oval çeneli, soguk bakisli ve nispeten anlamsiz bir yüzü olan bir adamdi.
Kumarhanesini bir isyeri edasiyla yönetiyordu ve bu etkili ve isyeri benzeri yönetim de onun için bir gurur kaynagiydi. Sezon basina karinin iki milyon dolar oldugu söyleniyordu ama nasil birisi Hollywood artistlerinin maasina inanmazsa ben de buna inanmiyordum.
Yine de adam güçlü bir sahsiyete sahipti. Benim de ilgimi çekti, ondan hoslandim. Onunla konusmak istedim ama iletisim kurmak konusunda pek istekli birisi degildi. Sonunda bir sezonda ödenmeyen çekler ve borçlardan dolayi ne kadar kaybettigini sordum. Kendisi için çok olmadigini belli edecek bir tavirla hemen hemen iki yüz bin dolar kaybettigini söyledi. Bunu söylerken gözleri parladi ve dudaklarinda zayif bir gülüs belirdi.
“Önceki gün oldukça ilginç bir deneyim yasadim” dedi. Sa-bah ofisimde otururken hizmetkar, bir bayanin benimle görüsmek istedigini, isminin de Bayan John Rossiter oldugunu söyledi. John Rossiter’i tanidigim için esiyle görüsmeyi kabul ettim.
Bayan içeri girer girmez daha agzini açmadan aglamaya basladi ama siddetli degil. Gözleri yas doldu ve yanaklarindan süzülmeye basladi. Kendini kontrol etmeye çalisti. Gözlerinden yanaklarina süzülen yaslari mendiliyle silmeye çalisiyordu. Bu tür olaylardan aslinda pek hoslanmam, hatta kaçinirim ama bu durum beni oldukça etkiledi. Daha agzindan bir tek söz çikmamasina ragmen onun için üzüntü duydum.
Kocasinin bir gün önce – Çarsamba günü – kumarda otuz bin dolar kaybettigini söyledi. Bay Rossiter’i bes, alti yildir taniyorum. Her yil belli zamanlarda buraya gelir ve ben karsilastigimizda bir merhaba diyecek kadar onu tanirdim ama daha fazla bir samimiyetimiz yoktu. Yine de onun hakkindaki görüslerim hep olumlu yönde olmustu. Bakimli, atletik, iyi bir kulube mensup, nispeten her yerde popüler bir adamdi. Onu yillardir burada görmeme ragmen nasil kumar oynadigi veya ne kazanip, ne kaybettigi hakkinda hiç bir fikrim ve bilgim yoktu.
Benim yerimde bir hesabi vardi ve ay sonunda, eger ödenmesi gereken borcu varsa vakit geçirmeden öderdi.
Bayan Rossiter, hayatindaki en büyük problemin kocasinin kumar oynamasi oldugundan bahsetti. Kocasina borsa ve oyun kagitlarindan uzak durmasi için yalvardigini, onun da bu kötü aliskanliklarina bir son verecegine dair söz verdigini, ama sonra kaçip bu illete yakalandigini söyledi. Çarsamba günü kaybettigi otuz bin dolarin kendilerini çok kötü durumda birakmis. Yani, tam olarak söyle demisti: O anda ipotek altinda olan evlerini satmislar, iki kizlarini okuldan almislar ve kendi de bir is bulacakmis. Oldukça uzun bir hikaye idi ve ayrintilari tam olarak hatirlayamiyorum, ama itiraf etmeliyim ki onun adina fazlasiyla üzüntü duydum. Beni asil etkileyen konu, sanirim iki kizini okuldan almak zorunda kalmasi oldu. Sebebini de tam olarak bilmiyorum ama yine de ona, insanlarin buraya gelip her seylerini kaybetmelerinin hosuma gitmedigini, duygusalligi bir kenara birakirsak, ayni zamanda bunun iyi de bir is oldugunu söyledim. Ancak buraya gelen insanlarin her seylerini kaybettigi seklindeki bir söhretin, bu tipte bir is yerine hiç de fayda saglamayacagi açikti. Sonuçta, bir sartla, ona kocasinin kaybettigi otuz bin dolari geri vermeye karar verdim ve bunu da açikça ifade ettim. “John Rossiter bir daha benim yerime gelmeyecekti.” Buralarda bu sekilde sürekli kaybeden kisilerin bulunmasindan hoslanmadigimi söyledim. Parasi yoksa oynamamali. Gözü yasli kadin bana söz verdi. Parayi ona verince, kendimi aptal gibi hissetmeme yol açacak sekilde, iki elime birden sarildi ve öpmeye, benim için dualar etmeye basladi. Bütün bunlar minnettar bir kadinin kendisine yapilan bir iyilige karsi olan duygularinin ifadesiydi.
Ertesi gün ögleden sonra, tekrar hatirima gelinceye kadar bu olay hakkinda hiç bir sey düsünmedim. Kat görevlisi bana geldi ve John Rossiter’in restorana geldigini, kumar bölümüne gittigini ve bir masada kumar oynadigini söyledi. Genel kural olarak, asla disarida olup bitenlerle ilgilenmem, ama bu durum beni oldukça sinirlendirdi. Dolayisiyla oraya dogru yürümeye basladim.

Dogruca ona dogru yaklastim ve “Bir dakika konusabilir miyiz?” dedim. Gözden uzak bir köseye gittigimizde; “Buraya gelmekle ne ima etmeye çalisiyorsunuz?” dedim.
Bütün bunlarin ne anlama geldigini ögrenmek istedigimi söyledim. “Kariniz dün sabah beni görmeye geldi ve sorunlarinizdan ve çarsamba günü kaybettiginiz otuz bin dolardan bahsetti. Ben de bir sartla parayi geri verecegimi, sartimin da sizin bir daha buraya adiminizi atmamaniz oldugunu söyledim.” “Şimdi buraya gelmekle ne demek istiyorsunuz?” dedim.
Rossiter bir müddet sessizce yüzüme bakti ve sonunda:
“Neden, Bay Whitney? Sanirim bir hata olmus. Ben evli degilim ki!” dedi…

Benzer İçerikler