İngilizce Hikayeler Serisi (Dolambaçli Bir Ask Macareasi)

Yayınlanma 7. Sınıf İngilizce Performans ve Proje Ödevleri

Detour to Romance

Located in the checkroom in Union Station as I am, I see everybody that comes up the stairs.
Tony – who owned the magazine stand to my left-, studied the laws of probability because he liked to bet on the horse races. He claimed that he could calculate, according to his system, that if I held my job one hundred and twelve years more I would know everybody in the world by sight.
And I came to the theory that if you wait long enough in a big railroad station like Union Station you’ll see everybody that travels.
I’ve told my theory to lots of people but nobody ever did anything about it except Harry. He came in a little over three years ago and waited at the head of the stairs for the passenger from the 9:05 train.
I remember seeing Harry that first evening. He wasn’t much more than a thin, anxious kid then. He was all dressed up and I knew he was meeting his girl and that they would be married twenty minutes after she arrived. There is no use in my trying to explain how I knew all this, but after you’ve watched people waiting at the head of the stairs for eighteen years as I have done, then it is easy.
Well, the passengers came up and I had to get busy. I didn’t look toward the stairs again until nearly time for the 9:18 and I was very surprised to see that the young fellow was still there.
She didn’t come on the 9:18 either, nor on the 9:40, and when the passengers from 10:02 had all arrived and left, Harry was looking pretty desperate. Pretty soon he came close to my window so I called out and asked him what she looked like.
You would have thought that I had checked her among the packages in my checkroom from the way he came over and half crawled through my window. “ She’s small and dark,” he says, “and nineteen years old and very neat in the way she walks. She has a face,“ he says, thinking a minute “that has lots of spirit. I mean she can get mad but she never stays long. And her eyebrows come to a little point in the middle. She’s got a brown fur, but may be she isn’t wearing it.”
I couldn’t remember seeing anybody like that.
He showed me the telegram he’d received: ARRIVE THURSDAY. MEET ME AT STATION. LOVE LOVE, LOVE. -MAY. It was from Omaha, Nebraska.
“ Well, “ I finally say, “ why don’t you phone to your home? She is probably called there if she got in ahead of you. “
He gave me a seek look, “ I’ve only been town two days. We were going to meet and then drive down south where I’ve got a job promised me. She- she hasn’t any address for me. “ He touched the telegram.“ I got this general delivery.“
With that, he walked off to the head of stairs to look over the people from the 11:22.
When I came on duty the next day he was still there and came over as soon as he saw me.
“ Did she work anywhere? “ I asked.
He nodded. “ She was a typist. I telegraphed her former boss. All they say is that she left her job to get married. “
Well, that was how it began. Harry meet every train the next three or four days. Of course the railroad line made a routine checkup and the police look into the case. But nobody was any real help. I could see that they all figured that May had simply played a trick on him. But never believed that, somehow.
One day, after about two weeks, Harry and I were talking and I told him about my theory. “ If you’ll just wait long enough,” I say, “ you’ll see her coming up those stairs some day. “ He turned and looked at stairs as though he had never seen them before, while I went on explaining about Tony’s figures on the Laws of Probability. Next day when I came to work Harry was behind the counter of Tony’s magazine stand. He looked at me rather sheepishly and says, “ Well, I had to get a job somewhere, didn’t I? “
So he began to work as a clerk for Tony. We never spoke of May anymore and neither of us ever mentions my theory. But I noticed that Harry always saw every person who comes up to stairs.
Toward the end of the year Tony was killed in some argument over gambling, and Tony’s widow left Harry incomplete charge of the magazine stand. And when she got married again some time later, Harry bought the stand from her.
He borrowed money and installed a soda fountain and pretty soon he had a very nice little business.
Then came yesterday. I heard a cry and a lot of things falling. The cry was from Harry and the things falling were a lot f dolls and the other things which he had upset while he was jumping over the counter. He run across and grabbed a girl not ten feet from my window. She was small and dark and her eyebrows came to a little point in the middle.
For a while they just hung there to each other laughing and crying and saying things without meaning, “ It was the bus station I meant- “ and he’d kiss her speechless and tell her the many things he had done to find her. What apparently happened three years before was that May had come by bus, not by train, and in her telegram she meant “ bus station “, “ not “ railroad station “. She had waited at the bus station for days and had spent all her money trying to find Harry. Finally she got a job typing.
“ What? “ says Harry. “ Have you been working in town? All the time? “
She nodded.
“ Well, Heavens – didn’t you come down here to the station? “ He pointed across to his magazine stand. “ I’ve been there all the time. I owned it. I’ve watched everybody that came up the stairs –“
She began to look a little pale. Pretty soon she looked over at the stairs and said in a weak voice, “ I-I never came up the stairs before. You see, I went out of town yesterday on a short business trip – Oh Harry! “ Then she threw her arms around his neck and really began to cry.
After a minute she backed away and pointed very stiffly toward the north end of the station. “
Harry, for three years, three solid years, I’ve been right over there – working right in this very station, typing, in the office of the stationmaster.
The wonderful thing to me is how the Laws of Probability worked so hard so long until they finally got May to walk up those stairs of ours.





Türkçesi
Dolambaçli Bir Ask Macareasi


Union istasyonunda emanet odasinda merdivenlerden yukari çikan herkesi görebiliyorum.
Soldaki dergi bayisine sahip olan Tony, olasilik kanunlarina çalisti çünkü at yarisi oynamayi çok seviyordu. Yüzoniki yil daha bu isi sürdürürsem dünyadaki herkesi simaen taniyabilecegimi kendi sistemine göre hesaplayabilecegini iddia ediyordu.

Bende, eger Union istasyonu gibi büyük bir tren istasyonunda yeterince uzun beklersem seyahat eden herkesi görebilecegim teorisine ulastim.
Teorimi birçok kisiye anlattim fakat Harry’den baska hiçkimse bu konuda birsey yapmadi. Üç yildan az fazla bir süre önce geldi ve 9:05 treninden gelen yolculari o merdivenlerin basinda bekledi.
Harry’i o aksam ilk kez görüsümü hatirliyorum. O zamanlar zayif, endiseli bir çocuktan baska birsey degildi. iyi giyinmisti ve kizini bekledigini ve kiz geldikten yaklasik yirmi dakika sonra evleneceklerini biliyordum. Bütün bunlari nasil bildigimi anlatmanin bir anlami yok, fakat benim gibi onsekiz yildir merdiven basinda bekleyenleri seyredince bu çok kolay.

Yolcular geldi ve ben çok mesguldüm. Merdivenlere dogru saat 9:18’e kadar bakmadim ve o genç arkadasin hala orada oldugunu görünce çok sasirdim.
Kiz 9:18 treniyle de gelmedi 9:40’ta da gelmedi. 10:02 yolcularinin hepsi gelip ayrildiklarinda, Harry gerçekten umutsuz görünüyordu. Biraz sonra penceremin yanina yaklasti ve ona kizin neye benzedigini sordum.

Gelisi ve sürünmesinden onu emanet odasinda gelen bagajlardan kontrol ettigimi düsünebilirdiniz,“ Küçük ve esmer” dedi. “Ondokuz yasinda ve etkileyici bir yürüyüsü var . Yüzü “ dedi bir dakika düsündü “ oldukça anlamli.” Demek istedigim kizar, fakat uzun süre kizgin kalamaz ve kaslari ortada küçük bir nokta olusturur. Kahverengi bir kürkü var fakat belkide onu giymemistir. ”

Öyle birini gördügümü hatirlayamadim.
Bana aldigi telgrafi gösterdi . PERŞEMBE GÜNÜ GELiYORUM. BENi iSTASYONDA KARŞILA. SEVGiLER, SEVGiLER, SEVGiLER.,-MAY. Telgraf Omaha , Nebraska’dan geliyordu.
Sonunda “Evini neden aramiyorsun “ dedim. “Eger senden önce gelmisse mutlaka orayi aramistir.”
Bana aptalmisim gibi bakti “Kasabaya geleli daha iki gün oldu. Bulusup bana teklif edilen is için güneye arabayla gidecektik. Bana hiçbir adres vermedi.” Telgrafa dokundu. “ Bunu genel postadan aldim. “
Bunu dedikten sonra merdivenlerin ucuna 11:22 trenindeki yolculara bakmaya gitti.
Bir sonraki gün mesaiye geldigimde o hala oradaydi ve beni görür görmez yanima geldi.
“Kiz bir yerde çalisti mi?” diye sordum.
Basini öne salladi. “Daktilocuydu. Önceki patronuna tegraf yolladim. Bütün bildikleri evlenmek için isten ayrildigiydi. “
iste olay olay böyle baslamisti. Harry sonraki üç veya dört gün bütün trenleri karsiladi. Elbette demiryollari rutin kontroller yapti ve polis olayi arastirdi. Fakat hiçkimse gerçek bir yardimda bulunamadi. Herkesin davranisinin açikça May’in ona oyun yaptigi seklinde oldugunu görebiliyordum. Fakat nasilsa buna hiçbir zaman inanmadim.
iki hafta geciktikten sonra bir gün, Harry ile konusuyorduk, ve ben ona teorimden bahsettim.“ Eger yeteri kadar beklersen“ dedim, “birgün onun o merdivenlerden yukari çiktigini göreceksin. “Ben Tony’nin olasilik konulari hakkinda açiklama yaparken, o arkasina döndü ve merdivenlere daha önce onlari hiç görmemis gibi bakti .
Ertesi gün ise geldigimde Harry, Tonny’nin dergi büfesinin tezgahinin arkasindaydi. Bana sikilgan bir sekilde bakti ve “ Bir yerde is bulmak zorundaydim, degil mi? “ dedi.
Sonuçta tezgahtar olarak Tony için çalismaya basladi. May hakkinda daha fazla hiç konusmadik, teorimizden hiç bahsetmedik. Fakat Harry’in gelen her kisiyi daima gözledigini farkettim.
Senenin sonuna dogru Harry bir kumar oyunu yüzünden çikan tartismada öldürüldü ve Tonny’nin dul kalan esi büfenin tüm sorumlulugunu Harry’’e birakti. Bir süre sonra tekrar evlendiginde ise Harry büfeyi ondan satin aldi.
Borç alarak bir soda tezgahi kurdu ve kisa bir süre sonra küçük, güzel bir ise sahip odu.
Sonra dün geceye geldik. Bir çiglik ve bir çok seyin yere düstügünü duydum. Çiglik Harry’den yükseliyordu ve düsen seyler de tezgahin üzerinde ziplarken yere düsürdügü bir çok oyuncak ve diger seylerdi. Karsiya dogru kostu ve penceremden üç metreden daha yakinda bulunan bir kizi elleriyle yakaladi. Kiz ufak tefekti ve kaslari ortada birleserek nokta olusturuyordu.
Bir süre orada birbirilerine sarilmis olarak kaldilar, agladilar, güldüler ve birbirilerine anlamsiz seyler söylediler. “kasdettigim otobüs duragiydi“ gibi kiz birkaç kelime söyledi. Harry, kizi birsey söyleden defalarca öptü ve onu bulmak için yaptigi birçok seyi anlatti. Belliki üç yil önce, May trenle degil otobüsle gelmisti ve telgrafinda bahsettigi “otobüs duragiydi, demiryolu istasyonu degildi.“ otobüs duraginda günlerce beklemis ve bütün parasini Harry’i bulmak için harcamisti. Sonuçta daktilocu olarak bir is bulmustu.
“Ne ? “ dedi Harry. “Bütün bu süre boyunca bu kasabada mi çalisiyordun ?
Evet anlaminda basini salladi.
Aman Allahim, “ Hiç asagiya bu istasyona gelmedin mi?“ diyerek kasidaki dergi büfesini isaret etti. “ Bütün bu zaman boyunca ben oradayim. Orasi benim. Merdivenlerden çikan herkesi seyrettim. “
Kiz hafifçe solgunlasmaya basladi. Kisa bir süre sonra merdivenlere bakti ve “ O merdivenlerden daha önce hiç çikmadim. Gördügün gibi dün kisa bir is gezisi için kasaba disina çikmistim. Oh,Harry ! “ Sonra kollarini Harry’nin boynuna doladi ve gerçekten aglamaya basladi.
Bir dakika sonra, biraz geriye çekildi ve kaskati bir sekilde istasyonun kuzey ucunu göstererek; “Harry, üç yildir, üç uzun yildir ben tam oradaydim, iste bu istasyonda çalisiyordum. istasyon müdürünün ofisinde daktilocuydum.“
Benim için mükemmel olan Olasilik Kanununun böyle zor çalismasi ve çok uzun bir süre sonra May’i bize kavusturmasiydi.

Benzer İçerikler