İngilizce Hikayeler Serisi (SAATÇİ)

Yayınlanma 7. Sınıf İngilizce Performans ve Proje Ödevleri

Saatçi
Howard Breslin
It was a small window with narrow pieces of paper pasted across it to prevent its breaking during the heavy air raids. In the small space at the center that remained, a little man with eyeglasses was carefully setting out his display of clocks and watches. He paid no attention to many Londoners hurrying by to begin another day.
When he finished placing his merchandise, the little man came out of the shop and stared in the window. He had placed the clocks and watches with great care – the clocks in a row at the back, and in front of them lying flat, a semicircle of watches. All the clocks had their faces neatly divided in the middle by hands that pointed to six o’clock; all the watches, thin or fat, had their hands pointing straight at three o’clock.
“Yes,” said the jeweler with a satisfied look. “Very nice.”
About an hour later a passenger got out of the bus at the corner. He was a tall man with a blonde mustache, and he wore a heavy overcoat and black hat. He was slightly lame and carried a cane. He smiled when the policeman at the corner said “Good morning” to him. The lame man’s name was Gebhardt, and the policeman’s superior officers would have been very glad to know that.
Gebhardt walked slowly, leaning heavily on his cane. The meeting with the policeman never failed to amuse him., and he smiled to himself at the stupidity of the English. Gebhardt looked into the jewelry shop window.
There was no expression on his face as he looked from the clocks that said six to the watches that said three. He had passed the shop faithfully every day for two weeks, but had never gone in. Gebhardt set his wristwatch and pushed open the door.
A salesman was talking to the jeweler at the far end of the counter, but they turned as the door shut. The jeweler walked toward Gebhardt and stared at him. “Yes?” asked the little man.
“My watch,” said Gebhardt. “It seems to have stopped. An hour or so ago.” He took off his watch and laid it on the counter.
The watch’s hands indicated nine o’clock. “I see,” said the jeweler, “Stopped.”
Gebhardt looked toward the salesman but salesman was busy examining a catalogue. The jeweler picked up the watch.
Gebhardt said: “And you might change the strap. That one is about worn up.
He leaned against the counter and waited. Once he looked into the back room where the jeweler had taken his watch. He could see the old man, bent over a desk, examining his watch. Gebhardt lit a cigarette and waited.
It was less then five minutes when the little man came back. He held out the watch with its new strap and Gebhardt put it on. “You should be careful,” said the jeweler. “That is a fine watch.”
“Yes, I know,” said Gebhardt casually. “And I’m sure it will work perfectly now.” He paid the jeweler and left the shop.
All the way back to his room Gebhardt was conscious of the strap on his wrist, but he did not look at the watch even once. After all, in his business you couldn’t be too careful.
Once inside the small room where he had lived since he first came to London, Gebhardt put aside all appearance of lameness and moved about the room with quick sureness, locking the door, pulling down the curtains. Finally, he lit the light over his desk and took of his wristwatch.
Working rapidly, he removed the straps from both ends of the watch. Then with a knife he opened the end of the straps and, finally, from one hand took out of a small piece of very thin paper. He spread the paper out on his desk and with a glass began to study the message, which was written in code.
The message was short and to the point. It read: “Trucks from King Charles Square will transport Regiment 55 tomorrow A.M. Act at once.”
“So,” said Gebhardt softly. He burned the paper in the ashtray. For a moment he sat thinking. He previously knew that a large number of trucks in King Charles Square would be used to carry soldiers from London to the coast. And somewhere along the route trucks and soldiers would be blown to pieces with explosives.
Gebhardt drew his suitcase from under the bed and opened it on the desk. From its nest of cotton he picked up one of the bombs. It was wide and flat, quite different in form from the usual, old-fashioned type of bomb. Attached with wire to the bottom of an automobile engine the bomb was deadly when the motor heated.
He decided to take with him in a small package about fourteen of the bombs. That was about all he could take care of in two hours. He had detailed information on King Charles Square. By midnight all the soldiers and mechanics were gone; at two o’clock a policeman looked in to check up. Gebhardt was very much pleased with himself. Thanks to British’s inefficiency, he would have the place to himself between twelve o’clock and two o’clock.
Thinking of the importance of time suddenly reminded him, and he put a new strap on his watch and then put the watch on his wrist then he sat very still, looking into space, mentally checking every detail of the plan.
Gebhardt smiled. Of course! Outside the jeweler shop he had set his watch back sixty-four minutes for the signal to the jeweler. He smiled again as he now moved the minute hand of his watch exactly sixty-for minutes ahead. Never forgetting these small details made him a good secret agent, and he knew it.
When the time came, Gebhardt moved carefully through the darkness of the blacked-out streets.
In the alley behind King Charles Square he stopped and looked at his watch. Twelve o’clock exactly. Gebhardt smiled. The whole thing was going like clockwork. He waited another ten minutes just to be on the safe side.
Gebhardt climbed a fence, moved carefully along a narrow space between two buildings, and came out in King Charles Square. He stood a moment, counting the black forms of the trucks.
Gebhardt moved over to the nearest truck. He set down his package, took some wire and a wire cutter from a pocket. He slid under the truck and felt along the bottom of the engine. Lying flat on his back, working in the dark, he began to wire the bomb to the exact place he wanted it.
Somebody stepped on his ankle.
Pain shot up Gebhardt’s leg, and he bit his lip, not breathing. No, he thought, there can’t be anyone here. There is never anyone at this hour. I have checked it many times. But that weight kept pressing into his ankle.
“All right, mister,” said a voice. “Come out of there.”
The wire cutter fell down from his fingers. Hands grabbed at Gebhardt’s legs, pulled. In a panic, he kicked himself loose, got up, and run wildly.
A man shouted. Someone blew a whistle. A form jumped from nowhere and knocked him to the ground. Gebhardt drove his fist into a face, twice, pulled away free, ran on. He ran into a wall, turned the wrong way. A flashlight focused on him. He turned back but too late.
“There! Get him!”
Gebhardt drew his revolver. As he ran, he heard them shout as they came closer to him.
There was the noise of rapid gunfire behind him, and something struck him in the back. No, thought Gebhardt, the plan was perfect. There was a sharp pain. He said weakly: “No.” He was dead when the soldiers reached him. He lay with his one arm stretched out in front of him, his wristwatch showing the hour

“Imagine the nerve of the guy!” said a young soldier. “He walked in here as though we didn’t even exist. That’s a nice watch he has on. But it broke when he fell.”
“It’s an hour fast,” said a second soldier. “How did that happen?”
the little jeweler was even more surprised when he read the newspaper report the next day about Gebhardt. “I can’t understand it,” he thought. “The man must have been careless. Nothing went wrong on my part. Why, I even set his watch correctly before I gave it back to him.”



Türkçesi



Saatçi
Howard Breslin

Agir hava bombardimaninda kirilmasini engellemek maksadiyla, dar kagit parçalari yapistirilmis, küçükçe bir vitrindi. Vitrinin ortasinda kalan küçük yerde, duvar ve kol saatlerini dikkatlice yerlestiren ufak tefek, gözlüklü bir adam görünüyordu. Yeni bir güne baslama telasi içindeki pek çok Londrali’ya fazla dikkat ettigi söylenemezdi.
Ufak boylu adam saatleri yerlestirmeyi bitirdikten sonra, dükkanin disina çikti ve pencereden içeriye dogru bakti. Kol ve duvar saatlerini gerçekten büyük bir özen göstererek siralamisti; arkada bir sira duvar saati ve onlarin hemen önünde bir sira boyunca yarim daire halinde dümdüz uzanan kol saatleri… Bütün duvar saatlerinin akrep ve yelkovanlari düzgün bir sekilde saat altiyi; bütün ince ve daha kalin kol saatlerinin akrep ve yelkovanlari saat üçü gösterecek sekilde ayarlanmisti.
“Evet” dedi saatçi, hosuna gittigini belli edecek bir bakisla, “Çok güzel!”
Yaklasik bir saat sonra, kösede, otobüsten bir yolcu indi. Sari biyikli, kalin bir palto ve siyah bir sapka giyen, uzunca bir adamdi. Az da olsa topalliyordu ve bir bastonu vardi. Kösedeki polis kendisine “Günaydin” deyince, hafifçe gülümsedi. Topal adamin adi Gebhardt idi ve polisin amirleri bunu ögrenmekten çok mutlu olacaklardi.
Gebhardt, bastonuna yaslanarak yavasça ilerledi. Polis ile karsilasmak hiç bir zaman onu neselendirmezdi. ingiliz’in aptalligina gülümsedi. Saatçi dükkaninin vitrininden içeriye dogru bakti.
Bakislarini, saat altiyi gösteren duvar saatlerinden, saat üçü gösteren kol saatlerine dogru kaydirirken yüzünde hiç bir ifade yoktu. iki haftadir her gün saat dükkaninin önünden düzenli bir sekilde geçiyordu ama asla içeri girmemisti. Gebhardt saatini kurdu ve kapidan içeri girdi.
Tezgahin en sonunda saatçi ile bir satis elemani konusmaktaydi. Kapinin kapanma sesi ile birlikte o tarafa dogru döndüler. Saatçi Gebhardt’a dogru yürüdü ve yüzüne bakti. Ufak adam “Buyrun!” dedi.
Gebhardt, “Saatim” dedi. “Bir saat ya da daha öncesinde durmus gibi görünüyor.” Saatini çikararak tezgahin üstüne koydu.
Gebhardt’in saati dokuzu gösteriyordu. “Anliyorum, durmus” dedi saatçi.
Gebhardt satis elemanina dogru bakti ama adam bir katalogu incelemekle mesguldü. Saatçi saati aldi.
Gebhardt: “Kayisi da degistirebilirsiniz. Bu artik iyice yiprandi” dedi.
Tezgaha yaslandi ve beklemeye basladi. Saatçinin saatini ***ürdügü arka odaya dogru bakti. Yasli adam bir masanin üstüne dogru egilmis, saatini incelerken görebiliyordu. Bir sigara yakti ve beklemeye devam etti.
Ufak adam bes dakikadan daha kisa bir sürede geri döndü. Yeni kayisiyla birlikte onarilan saati geri verdi. Gebhardt saati koluna takti. Saatçi:
“Dikkatli olmalisin. Bu gerçekten güzel bir saat” dedi.
Gebhardt rahatça: “Evet, biliyorum. Eminim artik tikir tikir çalisacak” dedi. Saatçiye ücretini ödedi ve dükkandan ayrildi.
Odasina gidinceye kadar, kolundaki yeni kayisin farkinda olmasina ragmen bir kere bile saatine bakmadi. Sonuçta, onun mesleginde gereginden fazla dikkatli olamazdiniz.
Londra’ya ilk geldiginden bu yana kaldigi küçük odasina girer girmez, topallamayi birakti. Kapiyi kilitleyerek emin ve çabuk adimlarla pencereye dogru yürüdü ve perdeleri kapatti. Çalisma masasindaki lambayi yakti ve kol saatini çikardi.
Süratli çalisarak, saatin kayisini iki taraftan birden çikardi. Sonra bir biçakla kayislarin dibini kesti. Kestigi yerlerin birinden, küçük ve oldukça ince bir kagit parçasi çikti. Kodlu bir dille yazilmis olan küçük kagidi, masanin üstüne yaydi ve mercekle mesaji okumaya basladi.
Mesaj kisa ve özlüydü: “Kamyonlar 55 nci Alayi Kral Charles Meydani’ndan yarin ögleden önce nakledecektir. Hemen harekete geçin.”
Gebhardt, “Öyleyse…” dedi hafiçe. Kagidi kül tablasinda yakti. Bir süre öylece oturarak düsündü. Daha önceden, bir çok kamyonun Londra’da, Kral Charles Meydani’ndan sahile asker tasiyacagini biliyordu. Yollari üzerinde bir yerde kamyonlar ve askerler patlayicilarla havaya uçurulacaklardi.
Yatagin altindan çantasini çikardi ve masanin üstüne açti. Çantanin pamuk yuvalarindan birinden, bir bomba aldi. Genis ve pürüzsüz, sekil olarak eski tiplerden tamamen farkliydi. Tel ile bir arabanin motorunun altina baglaniyor ve motorun isinmasi ile patliyordu.
Bombalardan on dört tanesini, küçük bir pakette yanina almaya karar verdi. Bu miktar iki saat içinde bas edebilecegi en fazla bomba sayisiydi. Gece yarisina dogru bütün askerler ve tamirciler gitmis, saat ikide de bir polis kontrole gelmisti. ingilizlerin verdigi bu bosluga sükrediyordu. Gece on iki ile iki arasindaki süre ona kaliyordu.
Zamanin önemini düsünürken birden saati aklina geldi. Saate yeni bir kayis takarak, saati koluna takti. Sonra, sakince oturdu ve gökyüzünü seyrederken, zihninde yaptigi planin son detaylarini kontrol ediyordu.
Elbette! Saat dükkanina girmeden önce saatçiye parola vermek için bir saat dört dakika geriye almisti. Tekrar güldü ve saatin yelkovanini atmis dört dakika ileriye aldi. Bu tür küçük ayrintilari asla unutmayisi onu iyi bir gizli ajan yapmisti ve bunu gayet iyi biliyordu.
Gebhardt, zamani gelince, dikkatli bir sekilde karartilmis sokaklarin loslugunda ilerlemeye basladi.
Kral Charles Meydani’nin arkasindaki dar sokakta durdu ve saatine bakti. Saat tam olarak gece on ikiyi gösteriyordu. Gülümsedi. Her sey saat gibi isliyordu. Tam olarak güvende olabilmek için on dakika daha bekledi.
Bir çitin üzerinden atladi. iki binanin arasindaki dar yoldan dikkatlice ilerleyerek, Kral Charles Meydani’na çikti. Kamyonlarin siyah silüetlerini sayarak, bir süre ayakta bekledi.
En yakin kamyona dogru ilerledi. Paketi yere koydu ve bir parça tel ve bir tel makasi çikardi. Kamyonun altina uzandi ve motorun alt tarafina dokundu. Sirt üstü düzgünce yatarak, karanlikta, bombayi uygun sekilde tel ile irtibatlamak istedigi yeri ayarlamaya çalisti.
Birisi ayak bileginin üzerine basti.
Gebhardt, ayaginda büyük bir aci hissetti. Nefes bile almadan, dudaklarini isirarak bekledi. Hayir; hayir; burada hiç kimse olamaz diye düsündü. Bu saatlerde buralarda hiç kimsecikler olmazdi. Bir çok defa kontrol etmisti ama ayni agirlik bileginin üzerinde durmaya devam ediyordu.
“Pekala bayim” dedi bir ses; “Çik oradan disari.”
Tel makasi elinden yere yuvarlandi. Ayaklarindan tutan eller onu disari çekti. Panik halinde, adami tekmeleyip kurtuldu, ayaga kalkti ve hizla kosmaya basladi.
Bir adam bagirdi. Baska birisi islik çaldi. Bir yerlerden bir sey atladi ve onu yere düsürecek siddette vurdu. Gebhardt bir yüze bir, iki yumruk salladi. Kurtulur kurtulmaz, kosmaya devam etti. Karsisina bir duvar çikti. Yanlis yolmus. Bir fener üzerine odaklandi. Geriye döndü ama artik çok geçti.
“iste, orada. Yakalayin!”
Gebhardt, tabancasini çikardi. Kosarken bagidiklarini ve çok yakinina geldiklerini farkediyordu.
Arkasinda mermi sesleri vardi. Sirtindan bir sey ona vurdu. “Olamaz” diye geçirdi içinden. Plani mükemmeldi. Keskin bir aci duyuyordu. Zayif bir ses tonuyla “Hayir” dedi. Askerler geldiginde çoktan ölmüstü. Bir kolu önde, yerde uzanmis yatiyordu. Kolundaki saat zamani gösteriyordu.
Genç bir asker: “Adamin cesaretini tahmin etsene. Bizim burada olmayacagimizi düsünerek içeri girdi herhalde. Kolundaki saat çok güzel ama düstügü zaman kirilmis” dedi.
Baska bir asker:
“Bu saat, bir saat kadar ileri. Bu nasil olabilir ki?” dedi.
Küçük saatçi, ertesi gün gazeteden, Gebhardt ile ilgili haberleri okudugu zaman çok sasirdi:
“Anlayamiyorum” diye düsündü.
“Adam çok dikkatsiz davranmis olmali. Ben hiç bir hata yapmadim. Evet, evet; hatta, geri vermeden önce saatini tam olarak ayarlamistim bile…”

Benzer İçerikler